کوبانی

۱۲:۱۱ ب.ظ توسط خیالباف

کوبانی تن ماست. همان تنی که یک روز به شلیک دولت‌هایمان کف خیابان خون از سرش می‌جوشد، روز دیگر برای رسیدن به خیال آزادی در اقیانوس‌های مهاجرت به سوی غرب، غرق می‌شود یا به گینه تبعید می‌شود تا چرک و خونش خیال حقوق بشرشان را مکدر نکند. کوبانی بی‌صدا شکنجه می‌شود و می‌میرد؛ همان‌طور که ما توی کارخانه‌ها، خیابان‌ها و بیمارستان‌ها می‌میریم و آن‌ها حتا تماشا نمی‌کنند. آن‌ها مشغول انتشار دموکراسی‌شانند، آن‌جا؛ یا مشغول رسیدن به بهشت‌شان، این‌جا.
مقاومت کوبانی، مقاومت تن و رنج و تنهایی ماست.


بدون دیدگاه »

No comments yet.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *